خطبهء 114 از خطبه‌هائى است كه امام ( ع ) فرموده ( 238 . ) پند و اندرز به مردم ستايش مخصوص خداوندى است كه « حمد » را به نعمت و نعمت را به « شكر » پيوند داده ، او را بر نعمتهايش همان گونه ستايش مىكنيم كه بر بلاهايش ، و از او در مقابله با نفس سركشى كه در انجام او امرش سستى مىكند ، و در ارتكاب نواهيش سرعت مىگيرد ، يارى مىطلبيم ، و از گناهانى كه علمش به آنها احاطه دارد و كتابش آنها را بر شمرده ، استغفار مىنماييم ، آن هم با آن علمى كه به همه جا راه دارد و كتابى كه همه چيز را احصاء مىكند . و همچون كسى كه غيبها را با چشم مشاهده مىكند ، و در كنار آنچه وعده داده شده ايستاده است به او ايمان مىآوريم : ايمانى كه اخلاص آن شرك را مىراند ، و يقينش شك و ترديد را مىزدايد . و گواهى مىدهيم كه غير از او معبودى نيست ، و شريك ندارد ، و شهادت مىدهيم كه محمد ( ص ) بنده و فرستاده او است ، شهادتى كه سخن را بالا مىبرد ، و عمل را به پيشگاه خدا ( به مرحله قبول مىرساند ) شهادتى كه در هر ميزانى گذاشته شود سبك نمىگردد و از هر ميزانى برگرفته شود سنگين نخواهد بود . اى بندگان خدا ! شما را به تقوا توصيه مىكنم كه هم زاد و توشه است ، و هم پناهگاه : زادى كه انسان را به سر منزل مقصود مىرساند ، و پناهگاهى كه او را از خطرها نجات مىدهد ، دعوت كننده به آن بهترين دعوت كنندگان ، و پاسدارش بهترين پاسداران ، و به همين دليل دعوت خود را به گوش همگان رسانيده و موجب رستگارى حافظان آن شده است . اى بندگان خدا ! ترس از خدا دوستان خدا را از ارتكاب محرمات باز مىدارد ، و قلبهاشان را قرين خوف و خشيت قرار مىدهد آن چنان كه آنها را در دل شب بيدار مىدارد ( و به راز و نياز با خدا بر مىخيزند ) و در روزهاى گرم و سوزان به روزه وامىدارد ، مشقت را بجاى راحتى ، و تشنگى را بجاى سيرابى انتخاب كرده‌اند ، پايان زندگى را نزديك شمرده . . .